Phantakan's profileTurKiezzzAA ' s spacePhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
February 03 รุ้สึก ดี โดยไม่มีสาเหตุวันเน้ วันเสาร์ อะ พุ่งเน้ก้อ อาทิดและ ต้องเข้าหออีกและ เบื่อๆ ขี้เกียดอ่านหนังสือมากมาย วันเน้ตื่นมาก้อจาเที่ยงแล้วอะตื่นเสดก้อ ทำตัวชิวๆ กินข้าวดู TV จนเย็นเลยวะ ตอนเย็นก้อเอาแฟนดอลล่าร์ มาหาดอลลาร์เพื่อทำการปฏิสนธิกัน แต่แมร่งไม่ยอมเอา กันซะที ลีลาอยู่ได้ เด๋วกรุ ก้อไม่ได้ลูกหมามาแดะเล่นซักที และก้อออกไปวิ่งๆ + ปั่นๆจักกะยาน ตอนปั่นกุเห็น แมวสองตัวกำลัง ขี่กันอยู่ด้วย แสดงว่าช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่ สัตว์กำลังติดสัด อะดิ ถึงเอากันทั้งบ้านทั้งเมือง
-*เมื่อวานเป็นงานคืนสู่เหย้าของเตรียมฯ อะ รุ้ปะว่ากรุอยากไปมากมาย แต่คนที่กรุไม่อยากเจอ แมร่งดันไป กรุเลยอดไปตามระเบียบ จำไว้ว่าที่ไหนมีมันที่นั้นต้องไม่มีกรุ !!! ชิ ! ช่างเหอะ ไม่ไปก้อได้ เด๋วก้อได้เจอเพื่อนๆคนอื่นวันหลังเองอะ
## ทำไงดีอะ หนังสือยังไม่ได้อ่านเลยวะ แย่แล้ว severeมั่กๆ ทำไมกรุชิว ได้ขนาดนี้วะ
อ่าน อ่าน อ่าน อ่าน อ่าน หนังสือได้แล้วนะ !!! February 01 กุ up space ด้วยตัวเองแล้วน้า....วันเน้ * เป็นวันพฤหัสบดีที่ 1 กุมภาพันธ์ ขึ้นเดือนใหม่ของปีใหม่แต่เรื่องเก่าๆ ก้อยังคงอยู่ แต่ช่างมันเหอะ สักวันมันก้อต้องลืมได้เอง แต่สิ่งที่ต้องแก้ไขให้หายจากตัว กรู ให้ได้คือ ความขี้เกียจ แก้ไงวะ ทำไงให้ กรูขยันๆ เหมือนคนอื่นๆเค้ามั้งอะ อ่านหนังสือกันสุดตรีน... ส่วนกุกินก้อกินๆเล่นๆเที่ยวๆ โลดเล่น อย่างสบายใจ 5555 อ่านหนังสือก่อนสอบ แค่ 1 วัน 555 ชิววว จิงวะกุ คัยรู้วิธีแก้โรคนี้บ้างช่วยบอกที
ปอนด์-กุติดเมิงกี่บาทลืมไปแล่วอะ แกคงลืมด้วยช่ายปะ ดีๆ
ตุ่นโง่- กุติดเงินเมิงมากมายเด๋วกุรวยแล้วกุจาใช้คืนให้นะ คง
อีกนาน 555
เงินที่ไปสอนน้องเด็กตาบอดอีกอะ
เงินคณะอีก เบื่อวะ เมื่อไหร่กุจาเก็บตัง ซื้อเบนซ์ได้ซักทีละทีนี้55
^ เด๋ววันหลังมา up ใหม่ไปทำงานก่อนๆ (^-^)
ps. ตุ่นโง่ เมิงโง่ เมิงโง่ รักนะจ๊ะ
January 20 คุณเปนคนแบบไหนคุณเปนคนแบบไหน
1. นอนหงาย กางแขนกางขา: January 18 ถ้ารักแล้วมีความสุข ก็จงรักต่อไปฟังแล้ว ชื่อเรื่องอาจจะดูสำบักสำนวนไปสักหน่อย
แต่เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่บังเอิญผมเพิ่งไปอ่านในinbox
เป็นเรื่องของคนรักคู่หนึ่ง
เพื่อนผมบอกว่า อ่านแล้ว ถึงกับน้ำตาซึมเลยทีเดียว
จากนี้ไป ผมเลยอยากให้เพื่อนๆลองตั้งใจอ่านเรื่องราวเหล่านี้ดู
แล้วดูสิว่าคุณรู้สึกอย่างที่เพื่อนผมรู้สึกหรือเปล่า..
มีเพื่อนต่างเพศอยู่คู่หนึ่ง... เป็นเพื่อนที่รักกันมากที่โรงเรียน
ฝ่ายชายจะเดินไปส่งฝ่ายหญิงที่บ้านเสมอทุกวัน เวลาผ่านไป จนทั้งสองอยู่ มหาวิทยาลัย ฝ่ายหญิงเริ่มไปแอบชอบผู้ชายคนนึง และถามฝ่ายชายว่า "นี่ เธอว่า เค้าเหมาะกับเราไหม" "เค้าก้อหล่อดีนะนิสัยดีด้วย" "หรอ อืม อยากให้เค้ามาอยู่ข้างๆเราจังเลยเนอะ" ต่อมาหญิงสาวก็ได้เป็นแฟนกับผู้ชายคนนั้นจิงๆ วันนึงหญิงสาวบอกกับเพื่อนสนิทของตนว่า...... "นี่ เธอไม่ต้องมาส่งเราทุกวันแล้วแหละ ตอนนี้เค้าจะมาส่งเราแล้วเราไม่อยากให้เค้าเข้าใจผิด" "อืม" ฝ่ายชายตอบรับ และไม่ไปส่งหญิงสาวอีก ต่อมาหญิงสาวทะเลาะกับแฟนของตน จึงมาปรึกษาเพื่อนชายว่า "เธอ เด๋วนี้เขาไม่ค่อยสนใจเราเลยแหละ เธอว่าเราจะทำอย่างไรดีหล่ะ" "ก้อ เธอยังรักเค้าอยู่หรือป่าวหล่ะ" ฝ่ายชายตอบ "รักสิ รักมากด้วย" "ถ้าอย่างนั้น ก็มอบความรักให้เขาต่อไปสิ ก้อเธอรักเค้านี่น่า" "อืมม" หญิงสาวทำตามคำแนะนำของฝ่ายชาย หลังจากนั้น วันหนึ่ง ระหว่างที่เพื่อนชายหนุ่มเดินกลับบ้าน เค้าเห็นหญิงสาวนั่งร้องไห้อยู่ข้างทาง "เธอ เป็นอะไรหน่ะ ให้เราช่วยไหม" "เค้าไม่รักเราเลยหล่ะ เขาเปลี่ยนไป เดี๋ยวนี้เขาไม่เคยมาส่งเราที่บ้านเลย" "แล้วเราจะช่วยอะไรเธอได้บ้างหล่ะ" "ช่วยอยู่กับเราซักพักได้ไหม"หญิงสาวร้องขอ ทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรเลย ในที่สุดหญิงสาวก็เอ่ยขึ้น "เราควรจะทำอย่างไรดี เธอจะช่วยเราได้ไหม ว่าเราควรจะทำอย่างไรดี" "เธอยังรักเขาอยู่หรือป่าวหล่ะ" "รักสิ เรารักเค้ามากเลย" "ถ้าอย่างนั้นก้อรักเค้าต่อไปสิ" "แต่เค้าไม่รักเราเลยนี่น่า" หญิงสาวร้องไห้โฮ "แต่เธอก็รักเขาไม่ใช่หรอ" และชายหนุ่มก็ส่งหญิงสาวที่บ้านอย่างที่เคยทำมาแต่ก่อน "ถ้าเมื่อไหร่ที่เธออยากให้เรามาส่งเธอที่บ้าน อย่าลืมเรียกเรานะ" "อืม" และหญิงสาวก็เดินขึ้นบ้านไป ต่อมาวันหนึ่งชายหนุ่มได้รับโทรศัพท์จากหญิงสาว "เราไม่ไหวแล้ว ช่วยมารับเราที" เสียงของหญิงสาวดูช่างอ่อนล้า และหมดกำลัง เธอกำลังร้องไห้อย่างฟูมฟายอยู่ ชายหนุ่มไปหาเธอและไปรับเธอมาส่งบ้าน เธอยังคงถามชายหนุ่มนั้นเมื่อที่เคยถามมา "เราจะทำอย่างไรต่อไปดี" "เธอเลิกรักเค้าแล้วหรอ" "ป่าว เรายังรักเค้ามาก เรายังรักเขาอยู่" "งั้นก็เหมือนที่เราเคยพูดไว้ รักเขาต่อไป เพราะมันไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะรักเธอไหม แต่ถ้าเธอยังรักเขาเธอก็คงทำได้แค่รักเขาให้มากขึ้นให้เขารู้ว่าเธอรักเขา" วันที่เธอเรียนจบ เพื่อนชายหนุ่มของเธอมาแสดงความยินดีกับเธอ เธอแปลกใจมากที่เพื่อนชายหนุ่มของเธอยังเรียนไม่จบ เธอถามเขาว่าทำไม ชายหนุ่มตอบว่า เขาขี้เกียจไปหน่อย ทำให้เขาต้องเรียนซ้ำวิชาหนึ่งจึงยังเรียนไม่จบ หญิงสาวแปลกใจ เพราะตลอดมา ชายหนุ่มคนนี้เป็นคนขยัน ต่อมาแฟนหญิงสาวได้แต่งงานกับหญิงสาว เนื่องด้วยเห็นถึงความรักที่หญิงสาวมีให้มากมาย หญิงสาวได้ชวนเพื่อนของตนมางานแต่งของเธอ "เราไม่ว่างจริงๆ เราติดธุระหน่ะขอโทษนะ"เพื่อนชายตอบเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา หญิงสาวโกรธและเสียใจที่ชายหนุ่มไม่มางานแต่งจึงวางหูใส่ แต่หญิงสาวก็ต้องประหลาดใจเมื่อวันที่เธอแต่งงาน ชายหนุ่มได้มาก่อนที่งานแต่งจะจบ "ยินดีด้วยนะ เรามาแล้วนะ" หญิงสาวดีใจมากที่เพื่อนของเธอมา ถึงจะเพียงชั่วเวลาสั้นๆ ต่อมาหญิงสาวก็มีความสุขกับชีวิตแต่งงานจนไม่ได้ติดต่อกับชายหนุ่ม จนวันหนึ่งหญิงสาวได้ทะเลาะกับสามีของตน หญิงสาวไม่รู้จะไปปรึกษาใคร จึงนึกถึงชายหนุ่มขึ้นมา แต่แม้ว่าหญิงสาวจะโทรไปเท่าไหร่ ก็ไม่สามารถติดต่อกับชายหนุ่มคนนั้นได้เลย เขาจึงโทรหาเพื่อนของชายหนุ่มคนนั้น เพื่อนของชายหนุ่มเล่าว่า ชายหนุ่มเป็นโรคร้าย เขาไม่สามารถไปไหนได้ ตอนนี้รักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลมาร่วมหลายเดือน หญิงสาวตกใจมากถามว่าเป็นอะไร เพื่อนชายหนุ่มบอกว่า อาการกำเริบเพราะวันที่ชายหนุ่มต้องมาผ่าตัด ชายหนุ่มดันหายตัวไป และเพื่อนชายยังบอกอีกว่า "เป็นนิสัยเสียของมันหน่ะ มันชอบหายตัวไปไหนก็ไม่รู้ในช่วงเวลาสำคัญๆ คราวที่แล้วสอบไล่ ก็หายตัวไปจากห้องสอบ" หญิงสาวตกใจมาก เลยขอที่อยู่ของโรงพยาบาลที่ชายหนุ่มรักษาตัว หญิงสาวไปเยี่ยมชายหนุ่มที่โรงพยาบาล เมื่อเปิดประตูเข้าไปก็ต้องตกใจ ชายหนุ่มที่เคยดูแข็งแรง กับผอมซูบ ไม่มีแรง เมื่อชายหนุ่มเห็นเธอก็ดีใจทักทายเธอเป็นการใหญ่ "เป็นอย่างไรมั้ง ไม่เจอกันตั้งนาน" หญิงสาวนิ่งเงียบซักพักน้ำตาหญิงสาวก็ออกมา "อ้าวร้องไห้ทำไมหล่ะ เธอหน่ะไปทะเลาะกับแฟนมาอีกแล้วเหรอ จะให้เราช่วยอะไรไหม แต่เราก็คงจะแนะนำเหมือนเดิมหน่ะ" หญิงสาวเข้าไปหาชายหนุ่มแล้วบอกกับชายหนุ่มว่า "วันที่เธอมารับเราเป็นวันสอบไล่ใช่ไหม" ชายหนุ่มทำหน้าตกใจและไม่กล้าพูดอะไรทั้งสิ้นกลับนิ่งเงียบไป หญิงสาวจึงพูดต่อ "และวันที่เธอต้องผ่าตัดใหญ่เธอกลับมางานแต่งงานของฉันใช่ไหม" ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรอีกแล้วกลับนิ่งเงียบกว่าเดิม หญิงสาวเข้าไปกอดชายหนุ่มแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสั่น "ตลอดเวลา เรารักแต่คนอื่นมองแต่คนอื่น เรากลับไม่รู้เลยว่าเธอรักเรามากแค่ไหน เรารู้สึกเสียใจจริงๆที่ไม่ได้รักเธอมากกว่านี้" ชายหนุ่มยิ้มขึ้นแล้วบอกกับหญิงสาวด้วยเสียงอันแผ่วเบาว่า "เราบอกแล้วไง ถ้าเรารักใครซักคน เราก็ต้องรักเขาให้มากๆ ไม่สำคัญหรอกว่าเขาจะรักเราหรือไม่หน่ะ มันสำคัญแค่เพียงว่าเรายังรักเธออยู่หรือเปล่า แค่เราสามารถช่วยเธอได้นั่นก็เป็นความสุขของเราแล้ว" หญิงสาวรู้สึกเสียใจมาก นั่งร้องไห้โห่อยู่ที่ตักของชายหนุ่ม ชายหนุ่มจึงพูดขึ้นว่า "ถ้าเราหายเมื่อไหร่ เราจะไปส่งเธอที่บ้านอีกนะ"
คนที่ต้องการ คนที่ต้องการ...
หนังสือเล่มหนึ่งเคยถามฉันว่า..
"คนที่เข้าใจในตัวคุณมากที่สุด คุณอยากให้เป็นประมาณไหน?"
ฉันคงตอบว่า...
"แค่รับความเลวของเราได้มากกว่าใคร
และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเราเสมอ ก็เพียงพอแล้ว"
ทุกคนต่างมีความเลวด้วยกันทั้งนั้น
ฉันเองก็มีข้อเสียเยอะ รู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง
แต่มันจะดีสักแค่ไหน ถ้ามีใครสักคนที่ "รับความเลว" ของคุณได้
บางคนคาดหวังไว้ว่าคนที่จะคบ ต้องดีอย่างนู้นอย่างนี้
คงไม่มีใครคิดไว้เลยว่าจะต้องกินเหล้า เจ้าชู้ พูดจากวนประสาท
แต่พอเจอคนนั้นจริงๆ
คนที่คิดว่า "ใช่" กลับไม่ได้เป็นเหมือนที่วาดเอาไว้
เพราะ "ความรัก" มันกำหนดไม่ได้ว่าจะให้รักคนนี้ ไม่รักคนนั้น
ที่กำหนดได้มันคือ "ความชอบ" มากกว่า
** แต่ที่สำคัญ คือ
ถ้าเค้าสามารถรับความเลวของคุณได้ด้วยเหมือนกันล่ะ มันเจ๋งขนาดไหน
แล้วคนที่คุณกำลังคบอยู่ตอนนี้ล่ะ เป็นเหมือนที่คุณวาดไว้รึปล่าว
ถ้าเป็นคุณก้อควรบอกเค้านะว่าเค้าน่ะ เป็นญ/ชในฝันของคุณเลย
แต่ถ้าไม่ใช่...
คุณก้อควรบอกให้เค้ารู้ว่า..
ไม่ว่าเค้าจะดีหรือเลว
จะต่างจากที่คุณฝันไว้แค่ไหน
แต่คุณก็ยัง "รัก" เค้า
ปล.อาจจะดูเพ้อๆมากไปหน่อย แต่จริงๆแล้วอันนี้มีคนส่งเมล์มาให้น่ะ แต่เราว่า อ่านแล้วมันมีความหมายดี เลยเอามาให้เพื่อนๆอ่านกันครับ
November 18 ดีคับสะ หวัด ดี คับ
++ ผมชื่อหมีพูล
อายุ 18ปี ==== ชื่อเล่นชื่อเติร์ก
ยินดีที่ได้รุจักคับ
)))
(o_o)
/ >
I L
|
|
|